Titel: Het voorbijgaan (2005)*****
Literaire roman
Auteur: Nicci Gerrard
Nicci Gerrard is de vrouwelijke helft van het schrijversduo Nicci French, schrijvers van psychologische thrillers
Uitgever: De Boekerij B.V.

Op pagina 14 wordt de toon gezet.
Hij legde een hand op haar platte buik. Ze bleef volkomen stilliggen, zonder hem af te wijzen of aan te moedigen. 'Ik hou van je', zei hij in haar haar. "Je weet toch dat ik van je hou?' 'Mm-mm. Ik ook van jou.' Hij liet zijn hand naar beneden glijden. 'Irene?' 'Mm-mm?' Ze bleef roerloos liggen. Ze had haar ogen wijdopen en staarde in het donker. 'Laat maar. Slaap lekker.' Ze murmelde zachtjes iets en hij draaide zich op zijn rug, met een arm over zijn ogen en het was alsof de muren op hem afkwamen.

De relatie is ten dode opgeschreven, treffend weergegeven.
De communicatie is gestopt. Verwachtingen, vaak onuitgesproken, die niet uitkomen.
Het krijgen van kinderen die de relatie totaal veranderen.
Zijn minnares wordt zorgende moeder.
De problemen met de opvoeding.
Het is verbazingwekkend dat veel mensen wel lezen of naar een cursus gaan voor het opvoeden van een hondje, maar een kind komt 'zomaar', evenals de opvoeding daarvan.
Zijn carrière gaat niet van een leien dakje, beiden hadden er meer van verwacht.
Mede daardoor staat zijn vaderrol onder druk.
Hij neemt onvoldoende werk uit haar handen, hij had vroeger waarschijnlijk ook al een vrouw, lees moeder, die de rotzooi voor hem opruimde.
Onbesproken aannames.
Afhankelijk worden van elkaar.
Er vanuit gaan dat beiden dezelfde verlangens hebben.

40% van de huwelijken lopen op de klippen.

Dan gaat hij vreemd en uiteindelijk verlaat hij haar voor een tweede broedsel. Dan is hij 'dus' de schuldige.
Zij gaat langs de rand van de afgrond.
Het gevoel van verlaten te zijn, niemand te zijn, onbemind, eenzaam, wanhopig.
Ze ontdekt de vrijheid om alleen te kunnen zijn, om jezelf in de ogen te durven kijken en niet op de vlucht te slaan.
Ze leert weer van zichzelf te houden, de basis om iemand anders te kunnen liefhebben. Vergeven en zelfreflectie.
Nicci Gerrard schrijft over mensen en ze doet dat met diepgang. Het boek ontroert.

U moet dit boek niet lezen als u uw ogen droog wilt houden.
Ik wacht op het boek waarbij ze de man, die zijn vrouw verlaat, beschrijft.