Het patroon van opeenvolgende
relaties waarin mensen dus verschillende partners meemaken heeft een negatieve
keerzijde.
Doordat het aantal echtscheidingen blijft toenemen zijn er ook steeds meer kinderen
uit éénouder gezinnen. De vraag kan derhalve gesteld worden of
de monogame relatie wel voor iedereen de gewenste relatievorm is. Is een andere
relatievorm mogelijk een goed alternatief om bepaalde echtscheidingen te voorkomen?
Steeds vaker kiest
men voor meer dan één partner tegelijk, waarbij iedere partner
een bepaalde invulling geeft. Dit met medeweten van de partner. Polyamorie of
polyamory is dan mogelijk uw keuze.
Wat is polyamorie?
Poly = meer, amorie of amory = liefde, dus betekent zoiets als 'meervoudige
liefde' en staat voor een wijze van omgaan met relaties. Erkend wordt daarbij
dat het mogelijk is om met meer dan één persoon seks te hebben.
Deze levenswijze uit zich in relaties waarbij vriendschap, intimiteit, een emotionele
band enz ingrediënten zijn. Er zijn hierbij diverse relatievormen mogelijk,
maar ze hebben gemeenschappelijk dat deze gebaseerd zijn op openheid, eerlijkheid
en respect.
De verschillen
Vreemdgaan
is een incidenteel seksueel contact waarbij één of beide personen
gebonden zijn. De partner(s) is (zijn) daarvan niet op de hoogte.
Aanvullende relaties
zijn relaties waarbij één van de partners of beiden een vaste
relatie aangaan met een derde gebonden of ongebonden persoon als aanvulling
op een bepaald gemis. De partner is soms wél, soms niet op de hoogte.
Is de partner wél op de hoogte dan kun je vaak (ook) spreken van een
polyamorie relatie.
Deze aanvullende relaties kunnen bestaan uit louter communicatief contact en
erotiek, maar kan ook een relatie zijn waarbij men (ook) samen dingen doet of
onderneemt. Dat kan een doordeweekse relatie zijn overdag en/of 's-avonds of
in het weekend of beide. Het gezamenlijk maken van zakenreizen of van een (korte)
vakantie genieten enz.
Swingen
is een vorm van consumptieve seks tussen gelijkgestemden. Meestal betreft het
een activiteit van paren die andere paren ontmoeten, vaak in parenclubs maar
ook thuis, met als hooddoel seks. Het ligt aan de paren zelf hoever ze willen
gaan.
Polyamorie (polyamory) relaties / vrije relaties
zijn relaties die altijd gebaseerd zijn op wederzijdse openheid. Beiden of één
van de partners, gebonden of ongebonden, hebben de mogelijkheid met wederzijdse
toestemming om méér dan één seksuele partner te
hebben. Meestal gaat het hier om een, vorm van, aanvullende relatie of vrije
relatie. Bij polyamorie staat de relatie op zich centraal. Erotisch contact
kan, en is meestal, hiervan een gevolg. Bij polyamorie zijn psychische intimiteit
en emotionele verbondenheid meestal belangrijk.
Wat is de beperking van polyamorie?
Op de eerste plaats dient men te beschikken over uitstekende communicatieve
vaardigheden en in staat te zijn om gevoelens onder woorden te brengen. Niet
altijd even gemakkelijk voor een groot deel van de mensheid. Men moet ook in
staat zijn het rationele aspect in evenwicht te brengen met de gevoelens of
het instinct. Daarnaast zullen de partners een zeker intellectueel evenwicht
moeten hebben en beiden ongeveer evenveel 'macht' bezitten. Relaties bestaan
altijd bij de gratie van een soort win-win situatie. Wanneer je bedenkt, dat
in ons geëmancipeerde Nederland, vrouwen voor gelijkwaardige functies nog
steeds ca 20% minder worden betaald dan is de conclusie dat, op dit moment,
deze vorm vooral voor de hoger opgeleiden haalbaar is. En dan spreken we nog
niet over de rest van de wereld.
Wat biedt een aanvullende relatie?
Wat biedt het háár?
Er zijn geen sociale regels die de verhouding besturen, geen patroon voor de
ontwikkeling van die relatie. Geen vastgelegde doelen, geen tijdsduur en geen
voorgeschreven gedrag om in de smaak te vallen.
Alleen zijn persoonlijke kwaliteiten tellen: zijn lichaam, lach, gevoel voor
humor, zijn kwaliteiten als minnaar, zijn betrokkenheid en zeker ook zijn interesses,
diepgang en ontwikkeling.
Ze kan een band scheppen die ze wil en een seksuele invulling geven die niet
is voorgeschreven. Ze kan zichzelf zijn, ze hoeft niet de geïdealiseerde
echtgenote te spelen, ze bepaalt zelf de voorwaarden. Voorwaarden die ze daarvoor
nimmer kon stellen omdat het protocol dit verbood. Ze bepaalt haar eigen inbreng,
ze hoeft geen concessies te doen aan haar minnaar, geen toekomstplannen te maken,
ze hoeft hem niet voor zich te winnen, ze kan zichzelf zijn. Een vriendschap
van dag tot dag, geen verplichtingen, alleen kiezen voor zichzelf, plezier hebben
als doel. Genieten van wie je bent. Helemaal zichzelf zijn. Waardering krijgen
om wie je bent en niet om wie je behoort te zijn. Seks wordt niet gebruikt voor
het doel huwelijk, niet als iets nuttigs. Er is geen beperking, geen doel en
werkt daarom bevrijdend.
Wat biedt het
hém?
De seks die hij geniet is vrijblijvend in die zin dat daar geen consequenties
aan verbonden zijn ten aanzien van de relatievorm. Hij hoeft haar geen gelofte
van 'eeuwige trouw' af te leggen. Hij is weliswaar aan haar verbonden, maar
behoudt toch zijn 'vrijheid'. Wanneer je de percentages uit het onderzoek bekijkt,
blijkt dat het lichamelijke aspect, dus ook seks, een grotere invloed heeft
bij mannen dan bij vrouwen op de beslissing om "iets" buiten de deur
te zoeken. Maar dat wisten we eigenlijk al lang. We zien vrouwen echt niet shoppen
langs etalages met schaars geklede mannen op zoek naar lichaamscontact, laat
staan om daar dan ook nog voor te betalen. Maar waarom zoekt een man dan een
minnares in plaats van een prostitué? Waarom dan die 'rompslomp'?
Naast het avontuurlijke aspect, een prostitué is voor hem doorgaans veel
minder avontuurlijk, speelt er nog iets mee. De verovering zelf, dat streelt
zijn ego!
Wat biedt het
de kinderen?
Als beide partners, door een andere samenlevingsvorm te kiezen, hun relatie
kunnen handhaven en daar gelukkig mee zijn, heeft dat een positief effect op
de kinderen. Minder spanningen en een echtscheiding, dus het éénouder
gezin, is voorkomen.