Geachte redactie,

Ik heb de behoefte om te reageren op uw artikel "Is er leven na overspel?" Hier wordt de nadruk gelegd op de "vreemdgang(st)er" en zijn/haar partner! Wanneer de beide partners ná de escapade in therapie gaan, wordt het "vreemdgaan" beschouwd als een "boodschapper", die mogelijkheid biedt om de relatie te onderzoeken en te redden...sterker nog: het kan de relatie verdiepen!
De bedrogen partner voelt zich (uiteraard) bedrogen en gekwetst. De bedriegende partner voelt zich enorm schuldig en zal er alles aan doen om zich weer "beter" te voelen...
Vreemd toch, hoe het 'vreemdgaan' van de ene partner, de 'vervreemding' van de andere partner kan doen omslaan...
Wat natuurlijk heel schrijnend is in een situatie als deze, is het feit, dat de beide partners hun relatie maar een beetje voor lief nemen, tót er zich een acute situatie voordoet, waardoor ze gedwongen worden naar hun relatie te kijken en een beslissing te nemen! En...het herstellen van de relatie wordt ten alle tijden geprefereerd, en zéker maatschappelijk meer gewaardeerd, dan het verbreken van de relatie. Bovendien scheelt het een hoop geld en rompslomp...
In situaties als deze wordt uiteraard de "derde persoon" in de relatie, zo min mogelijk genoemd en zo veel mogelijk buiten beschouwing gelaten...: "het heeft geen naam"..."het heeft niets te betekenen"..."het is niet belangrijk"...
Mijn God!!!
Ik ben een zogenaamde "foute vrouw"...! Ik ben ooit zo dom geweest een relatie aan te gaan met een gebonden man!
Als er iets is in mijn leven waar ik spijt van heb, is het dát! De gevolgen zijn namelijk enórm! Ik ben een geweldige vriend kwijt geraakt, ik ben mijn vertrouwen kwijt en de schade is onherstelbaar...
We zijn ooit begonnen als zakelijke relatie...vriendschappelijke relatie...vrienden...geliefden...
Ik vond het heerlijk om me bezig te houden met zijn werkzaamheden. Ik hield van hem, van zijn bedrijf, van zijn product en van zijn werk! Hij hield van mij en vond het fijn om mij te betrekken in zijn werkzaamheden...mij op de hoogte te houden van zijn activiteiten! Het was ook makkelijk om van hem te houden, want hij was zo lief voor mij...
...tót hij geconfronteerd werd met z'n relatiepartner...tót zij de intense mobiele relatie met mij ontdekte...
Toen veranderde alles! Ik bestond opeens niet meer, niet werkelijk...en alle contact met mij werd - op een zo politiekcorrect mogelijke manier verbroken...
Auw! Dat doet zeer! Héél zeer! Ik kan u verzekeren, dat de belevenissen van een minnares niet onderdoen aan de gevoelens van een bedrogen echtgenote...
Wat mij, als "foute minnares" vooral moeite kost, is het feit, dat de gevestigde dame in kwestie, zich pas nú om de belangen van het bedrijf van haar man bekommert...

PS: wij hebben nog nooit het bed gedeeld...

 

Naam bekend bij de redactie