En nu?
Ik vond jullie site over vreemdgaan en heb de verhalen gelezen en zo.
Het is allemaal héél verhelderend en ben blij dat ik het gevonden
heb.
Ik wil ook graag mijn verhaal doen en dus heb ik het ff in een notendop
opgeschreven. Jullie mogen het op de site publiceren.
Wat mij opvalt is dat er alleen maar vrouwen aan het woord zijn. Misschien
schrijven mannen er niet makkelijk over... weten zich niet uit te drukken.
Ik
moet mijn verhaal ergens kwijt. Ik kan het nergens anders.
Ik was drie weken geleden gelukkig getrouwd. Had alles wat mijn hartje begeerde.
Mooi huis, lieve vrouw, auto en een redelijk goede baan. Alles op zijn plekje
niets aan de hand, dacht ik..... En vreemdgaan? Dat gebeurd alleen een ander,
niet mij. Ik zou zelfs gezworen
hebben dat ik dat nooit zou doen. Ik heb het wel van dichtbij meegemaakt.
Mijn eigen zus heeft eerst twee jaar lang een "liefje" gehad (mijn
buurman nota bene) voordat de bom barstte en ze in een scheiding lag. Ze is
uiteindelijk verder gegaan met mijn buurman en heeft er nu aan kindje van.
Kortom, dat is allemaal best goed afgelopen voor ze. Maar ik veroordeelde
haar in die tijd ervoor. Dat ze haar man belazerde twee jaar lang. En nu?
Nu zit ikzelf in een soortgelijke situatie. Ik ben hopeloos en reddeloos verliefd
en zij op mij.
Om het hele plaatje duidelijk te krijgen moet ik beginnen in juni. Mijn vrouw
is invalide. Ze heeft een ernstige spierziekte. Ze kan nog maar weinig zelf
zonder hulp. Maar we redden ons wel. Tot eind juni mijn vrouw viel in de keuken
en haar been brak heel hoog bij haar heup. Haar spieren zijn zo zwak dat ze
naar een revalidatie centrum moest. Ze kan niet op krukken lopen. Heeft ze
nooit gekund. Het is nu eind september en ze ligt er nog en zo te zien komt
ze er pas in november uit. Ze heeft een flink jas uitgedaan en kan nu echt
bijna niets meer dan zitten, liggen en computeren.
Lopen kan ze nog heel moeizaam maar opstaan kan ze nergens meer.
Tegen deze achtergrond speelt het zich allemaal af en maakt het nog allemaal
erger dan in een "normale" situatie. Ik zit op community site. Gewoon
om leuke contacten op te doen, de chatten en een leuke tijd te hebben... Er
waren best veel vrouwen die op mijn profiel reageerden en een stel dat graag
iets meer met mij wilde dan eigenlijk kan in mijn positie als getrouwde man.
Sommigen gingen daarin zelfs heel ver. Maar ik was ongevoelig voor ze hoewel
het mijn ego natuurlijk wel streelde. Ik was gelukkig getrouwd en had geen
andere vrouwen nodig. Tot dat ik op het profiel van Monique (naam veranderd)
stuitte. Iets in haar profiel trok mij aan en ik reageerde op een blogje van
haar. Vrijwel meteen reageerde ze terug en we kregen een leuke mail wisseling.
Die werd almaar intiemer en ging over in flirten. Ik vond haar leuk, veel
te leuk dan goed voor me was. Ik had haar uitgenodigd bij mij thuis op een
doordeweekse dag. Ze zou bij mij blijven eten. Ik had lekker gekookt voor
haar en het smaakte ons prima. Na de maaltijd samen op de bank en wat er verder
die avond gebeurde hoef ik niet te vertellen. Het was geweldig. Ze deed dingen
die mijn vrouw nooit heeft gekund. Mijn vrouw kan alleen maar passief ondergaan.
De daarop volgende maandag haalde ik haar op van haar werk en nam haar weer
mee naar mijn huis. Het werd van kwaad tot erger. In het weekeinde was mijn
vrouw thuis en
Monique en ik sms-ten en mailden het hele weekeinde met elkaar waar mijn vrouw
bij was. Ze merkte er niets van en als ze het al merkte liet ze niets blijken.
Ik voelde mezelf een verschrikkelijke zak. Mijn vrouw revaliderend en ik thuis
"rotzooiend" met een ander. Maar toch moest ik ook mijn verhaal
kwijt en begon tegen sommige mensen te praten. En wat mij opviel dat ik niet
veroordeeld
wordt maar juist begrepen werd gezien mijn situatie. Sommigen zijn zelfs verbaasd
dat het niet eerder zo gelopen is. Op dit moment van schrijven zit ik er nog
middenin en ziet het er niet naar uit dat ik met de relatie met Monique zal
stoppen. Maar ik wil er ook niet twee jaar mee doorgaan zoals mijn zus. Dus
ik wacht het nog ff af. Als dit over een paar maandjes nog voelt alsof het
serieus is moet ik er met mijn vrouw over gaan praten. Ik ga dit niet maanden
voor mij uitschuiven maar ik wil ook niet de zaak overhaasten. Even wachten
totdat de roze bril een beetje afvalt. Als over twee maanden blijkt dat het
een
bevlieging was zal mijn vrouw er nooit van weten maar als het nog steeds zo
heftig is dan weet ik niet wat er zal gaan gebeuren. Voor wie ik dan zal kiezen
weet ik niet. Op dit moment schreeuwt mijn hele lijf om Monique. Mijn hart
heeft al gekozen.... nu mijn verstand nog. Want wat doe ik mijn lieve vrouw
aan? Ze zal nooit alleen kunnen wonen. Zal tussen de ouwetjes in een verzorgingstehuis
komen. Haar wereld zal instorten. Ik heb mijn hele leven altijd alleen maar
aan de ander gedacht en misschien is het wel tijd nu om eens aan mijzelf te
denken. Maar dat zou inhouden dat ik mijn vrouw vreselijk pijn zal moeten
gaan doen. Iets wat ze niet verdiend heeft en iets wat ik niet wil.
Ik ben wel bij mezelf te rade gegaan. Want je wordt niet zomaar verliefd op
iemand anders. Meestal heeft dat een oorzaak. En zo ook in dit geval. En die
oorzaak is vaak niet iets van de laatste tijd maar is een proces dat al jaren
aan de gang is. Mocht deze verliefdheid niet overgaan in een "gewone"
relatie dan heeft het mij in ieder geval laten beseffen dat ik een probleem
had en dat
ik dat moest oplossen.....
Fred (naam verzonnen)