Al ruim vijftien jaar ben ik getrouwd met Mark. We zijn dat stel dat elkaars zinnen afmaakt, nooit ruzie maakt over de afstandsbediening en precies weet hoe de ander zijn koffie drinkt. Vertrouwd? Absoluut. Veilig? Zeker. Maar spannend? Nee, dat was het al een tijdje niet meer. De intimiteit was veranderd in een routineklusje op de zaterdagavond, meer uit gewoonte dan uit passie. We hielden van elkaar, maar de vonk leek ergens tussen de luiers van de kinderen en de hypotheekgesprekken gedoofd.
Ik merkte dat ik steeds vaker dagdroomde. Niet over een ander leven, want ik wilde Mark niet kwijt, maar wel over dat gevoel van begeerd worden. Die vlinders in je buik als je een berichtje krijgt, de spanning van een eerste aanraking. Het voelde als verraad, zelfs om er alleen maar aan te denken. Tot die ene avond waarop de wijn rijkelijk vloeide en Mark en ik voor het eerst echt eerlijk waren tegen elkaar. Wat bleek? Hij miste precies hetzelfde. De jacht, de spanning, het gevoel dat je leeft.
Na dat gesprek viel er een last van mijn schouders. We lazen over ‘nieuwe monogamie’ en ontdekten dat liefde niet betekent dat je elkaars gevangenbewaarder hoeft te zijn. We besloten de deuren van onze relatie op een kier te zetten. Geen geheim gedoe, maar transparantie. We gunden elkaar een Second Love. Het klinkt misschien als een recept voor jaloezie, maar voor ons werkte het juist bevrijdend. De wetenschap dat ik niet de enige hoefde te zijn die al zijn behoeften vervulde, gaf lucht.
Mijn eerste stap op de datingmarkt voelde onwennig, bijna puberaal. Ik maakte een profiel aan, anoniem en discreet, en de reacties waren overweldigend. Het bleek dat er talloze mannen waren zoals Mark en ik: gelukkig getrouwd, maar op zoek naar dat stukje extra. Al snel raakte ik in gesprek met Peter. Hij zat in exact dezelfde situatie. Onze eerste date was in een andere stad, ver weg van bekenden. Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik het café binnenliep, maar zodra we begonnen te praten, viel de spanning weg.
Het contact met Peter gaf me een energieboost die ik jaren niet had gevoeld. Ik voelde me weer vrouw, sexy en aantrekkelijk. En het gekke was: die energie nam ik mee naar huis. Mark zag dat ik straalde. In plaats van dat het ons uit elkaar dreef, bracht het ons dichter bij elkaar. Doordat ik mijn behoefte aan spanning en flirt buiten de deur kon stillen, verdween de druk op onze eigen relatie. Mark en ik hadden weer gesprekken die ergens over gingen, in plaats van alleen over de boodschappen. Onze eigen intimiteit bloeide zelfs weer op, aangewakkerd door de verhalen en de hernieuwde zelfverzekerdheid.
Natuurlijk zijn er regels. We slapen altijd thuis, en ons gezin staat op één. Maar de ruimte die we elkaar geven, heeft ons huwelijk niet verzwakt, maar juist versterkt. Ik heb geleerd dat je van meerdere mensen kunt houden, of in ieder geval met meerdere mensen een bijzondere connectie kunt hebben, zonder dat dit ten koste gaat van je basis. Het is geen vlucht uit mijn huwelijk, maar een verrijking ervan.
Soms vragen vriendinnen me voorzichtig of ik niet bang ben hem te verliezen. Mijn antwoord is dan altijd hetzelfde: door hem vrij te laten, heb ik hem juist dichterbij gekregen dan ooit. We kiezen nu elke dag opnieuw voor elkaar, niet omdat het moet, maar omdat we het willen. En die spanning? Die is helemaal terug, zowel buiten als binnen de slaapkamer.