Laten we eerlijk zijn: op papier heb ik het perfecte leven. Ik ben Mark (43), heb een goedlopend bedrijf in de Randstad, een prachtige twee-onder-een-kap in een groene wijk en ben al vijftien jaar getrouwd met Sophie. Sophie is een schat, een fantastische moeder voor onze twee pubers, maar tussen de lakens? Daar is de vlam al jaren geleden gedoofd. Ze is – om het netjes te zeggen – niet bepaald seksueel ingesteld. “Het hoeft voor mij niet zo nodig,” zegt ze dan, terwijl ze zich omdraait. En daar lig je dan, als man in de bloei van zijn leven, starend naar het plafond.
Ik had me bijna neergelegd bij een leven vol platonische gezelligheid, tot zij in beeld kwam. Sanne. De beste vriendin van Sophie. Waar Sophie rust en voorspelbaarheid is, is Sanne vuur en spontaniteit. Ze kwamen vaak bij ons over de vloer voor etentjes en borrels. In het begin was het onschuldig, maar ik merkte al snel dat mijn blik net iets te lang op haar bleef hangen als ze lachend haar wijnglas bijvulde. En verdomd, ik voelde dat zij ook keek. Er hing een elektriciteit in de lucht die ik thuis zo miste.
Het kantelpunt kwam toen Sophie en de kinderen een weekje naar Ibiza waren met schoonfamilie. Ik moest werken en bleef thuis. Sanne belde me op; ze zat met haar handen in het haar over de boekhouding van haar man’s eenmanszaak. “Jij bent toch handig met cijfers, Mark? Kun je me helpen?” Natuurlijk kon ik dat.
Toen ik bij haar aankwam, voelde ik het meteen. Dit ging niet over btw-aangiftes. Ze droeg een jurkje dat net iets te veel been liet zien en schonk direct een glas wijn in. Terwijl we zogenaamd naar de cijfers op haar laptop keken, leunde ze steeds tegen me aan. Haar parfum, haar warmte… ik werd gek. De spanning was onhoudbaar. Toen ze haar hand ‘per ongeluk’ op mijn bovenbeen legde en me diep aankeek, brak de dam.
Wat volgde waren maanden van pure passie. We spraken af in hotels, of bij haar thuis als haar man weg was. De seks was rauw, opwindend en precies wat ik nodig had. Ik voelde me weer begeerd, weer man. Het grappige – of misschien het bizarre – is dat ik thuis ook een leukere echtgenoot werd. Ik had weer energie, floot onder de douche en had geduld voor tien. Die affaire vulde precies het gat op dat in mijn huwelijk was gevallen.
Natuurlijk, het was gevaarlijk. Soms werd Sanne wat claimerig; ze projecteerde haar eigen huwelijksproblemen op mij en wilde de aandacht die ze thuis miste. Ze begon te praten over een toekomst samen, iets wat voor mij nooit de insteek was. Ik hield van de spanning, niet van de complicaties van een scheiding. Uiteindelijk hebben we het contact laten verwateren, zonder drama.
Heb ik spijt? Nee. Echt niet. Mensen noemen het zwak, ik noem het menselijk. Ik heb ontdekt dat ik die rush nodig heb om te overleven in de sleur. Onlangs, tijdens carnaval, kruiste een andere leuke bekende mijn pad. De blikken, de spanning, het spel… ik voelde het weer. Misschien ben ik niet gemaakt voor strikte monogamie. En weet je? Zolang ik thuis de stabiele rots kan zijn omdat ik mijn avontuurtjes daarbuiten beleef, is dat misschien wel het geheim van een gelukkig leven. Voor iedereen.