Soms overkomt het je gewoon. Je hebt je leven perfect op de rit: een lieve man, gezonde kinderen en een baan waar je eindelijk op je plek zit. En toch… toch betrap je jezelf ineens op trillende handen en een bonzend hart als die ene collega de ruimte binnenloopt. Het overkwam de 38-jarige Lotte. “Ik walg soms van mezelf, maar tegelijkertijd voel ik me levendiger dan ooit.”
Een onschuldig begin
“Ik werk sinds een jaar in de zorg, een baan die emotioneel best zwaar kan zijn. Je bent in dit vak erg op elkaar aangewezen en deelt heftige momenten. Met mijn collega Daan had ik vanaf dag één een goede klik, maar meer zocht ik er absoluut niet achter. Hij is, net als ik, al jaren getrouwd en heeft een gezin. We waren gewoon ‘maatjes’ op de werkvloer. We appten af en toe over roosters of patiënten, niks spannends. Dacht ik.”
De omslag
“Het begon eigenlijk pas toen ik merkte dat zijn appjes veranderden. Het ging niet meer alleen over werk, maar hij stuurde grappige observaties, of vroeg hoe mijn weekend was. Er hing ineens een bepaalde spanning in de lucht die ik in eerste instantie probeerde te negeren. Hij gaf subtiele hints, kleine complimentjes die net iets te lang bleven hangen. In het begin lachte ik het weg, hij was niet eens echt mijn type. Maar ongemerkt kroop hij onder mijn huid.”
Vlinders en schuldgevoel
“Nu zit ik in een situatie die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben verliefd. En niet zo’n beetje ook. Het is alsof ik weer zestien ben. Ik heb moeite met eten, er is geen hap door mijn keel te krijgen van de zenuwen. Ik ben in korte tijd kilo’s afgevallen, puur door de adrenaline. Als mijn telefoon gaat, hoop ik stiekem dat hij het is. Tegelijkertijd voel ik me vreselijk schuldig. Mijn man is een lieverd, we hebben het goed samen. Ik wil hem voor geen goud kwijt en pieker er niet over om mijn gezin op het spel te zetten. Waarom gebeurt dit dan toch?”
De kick van het geheim
“We zien elkaar gemiddeld één keer per week. Die dagen zijn een achtbaan van emoties. Aan de ene kant kijk ik er de hele week naar uit, aan de andere kant maakt het me doodsbang. Het geheime aspect triggert iets in mij. Vroeger heb ik een relatie gehad waarin geheimhouding en spanning centraal stonden, en dit voelt als een echo daarvan. Het is een mix van angst en pure opwinding. Hij lijkt in niets op die foute ex, maar het gevoel dat het oproept – dat stiekeme, dat verbodene – is verslavend en beangstigend tegelijk.”
Grenzen stellen of genieten?
“Soms denk ik: ligt het aan mijn leeftijd? Zijn het de hormonen, een soort vroege midlifecrisis? Of mis ik onbewust toch die rauwe spanning in mijn veilige, stabiele huwelijk? Ik heb overwogen om ander werk te zoeken, maar ik heb het hier zó naar mijn zin. Weglopen voelt als verliezen.
Voorlopig probeer ik het contact zakelijker te houden. Niet meer urenlang appen over koetjes en kalfjes, maar het bij het werk houden. Al merk ik dat ik die aandacht, die blik van hem als we samen koffie drinken, stiekem ook vreselijk zou missen. Het is een strijd tussen mijn verstand en dat hongerige gevoel in mijn buik. Misschien is het een fase en waait het over. Maar voor nu geniet ik, met een enorm schuldgevoel, toch een heel klein beetje van de vlinders