Het samenwonen leek de logische volgende stap in onze relatie. Althans, dat dacht ik. Totdat ik een pijnlijk appgesprek ontdekte tussen mijn vriend en de vrouw met wie hij in zijn vorige relatie de fout in ging. “Ineens vielen de puzzelstukjes op hun plek: ik was geen grote liefde, ik was een praktische oplossing.”
Toen Daan (34) en ik vorig jaar besloten te gaan samenwonen, voelde dat als een bekroning op onze liefde. We waren twee jaar samen en zijn huurappartement werd verkocht, dus de timing was perfect. Hij trok bij mij in. Natuurlijk waren er de gebruikelijke strubbelingen – hij liet zijn sokken slingeren, ik was pietluttig op mijn inrichting – maar ik dacht dat we gelukkig waren.
Een onverwachte naam
Mijn roze wolk barstte vorige week onverwachts uiteen. Daan was aan het douchen en zijn telefoon, die op het nachtkastje lag, lichtte op. Normaal kijk ik nooit, maar de naam in het schermpje liet mijn maag omdraaien: Fleur.
Fleur was niet zomaar een bekende. Ze was de vrouw met wie Daan in zijn vorige relatie maandenlang een affaire had gehad. Hij had me bezworen dat dat contact verbroken was sinds wij samen waren. Toch zag ik haar naam. Nieuwsgierigheid – of misschien intuïtie – won het van mijn moraal. Ik opende het gesprek.
Pijnlijke onthullingen
Wat ik las, was geen stomende sexting, maar iets dat misschien wel harder binnenkwam. Het was een zakelijk gesprekje dat al snel persoonlijk werd. Ze bleken elkaar weer te spreken omdat hun werkgevers samenwerkten.
“Hoe bevalt het burgerlijke leven?” vroeg zij plagend.
Zijn antwoord was een klap in mijn gezicht: “Ups en downs. Ik mis mijn vrijheid wel. Soms is 24/7 op elkaars lip zitten echt teveel.”
Fleur reageerde met een ‘begrijpend’ knipoogje: “Tja, maar je had ook weinig keus, toch?”
Daan: “Nee, totaal niet. Ik moest dat huis uit, dus dit was de enige optie.”
Ik staarde naar het scherm. De enige optie. Geen woord over liefde, geen woord over dat hij blij was met ons. Tegen de vrouw met wie hij ooit zijn ex bedroog, reduceerde hij onze relatie tot een noodzakelijk kwaad. Hij deed alsof hij een gevangene was in mijn huis, terwijl ik dacht dat we een toekomst aan het bouwen waren.
De confrontatie
Ik voelde geen woede, maar een kille helderheid. Toen Daan de badkamer uitkwam, smeet ik de telefoon niet naar zijn hoofd. Ik vroeg hem rustig te gaan zitten.
“Ik heb je appjes met Fleur gelezen,” zei ik.
Hij werd bleek. “Dat is zakelijk… we moeten samenwerken…”
“Ik heb het niet over het werk,” onderbrak ik hem. “Ik heb het over het feit dat je hier blijkbaar woont omdat je ‘geen keus’ had.”
Hij stamelde, probeerde het af te doen als ‘mannenpraat’, stoer doen tegenover een ex. Dat hij zich niet wilde laten kennen. Maar voor mij was de betovering verbroken. Ik besefte dat ik iemand verdiende die trots was om bij me te zijn, niet iemand die me als een veredelde huisbaas met benefits zag.
Kiezen voor mezelf
Diezelfde avond heb ik de knoop doorgehakt. Ik vertelde hem dat als hij zijn vrijheid zo miste, ik hem die graag teruggaf. “Ik wil geen optie zijn, Daan. Ik ben de hoofdprijs. Als jij dat niet ziet, dan is daar het gat van de deur.”
Het klinkt misschien hard, maar het voelde als een bevrijding. Daan slaapt inmiddels bij een vriend en zoekt – nu écht uit noodzaak – eigen woonruimte. En ik? Ik zit ’s avonds alleen op mijn bank, in mijn huis, met een glas wijn. Het is stil, maar het is een eerlijke stilte. Ik heb mezelf op de eerste plaats gezet, en dat gevoel is fijner dan welke relatie uit gemakzucht dan ook.