Het Verhaal
Het begon op een doodgewone dinsdagochtend. Ik stond in de rij bij de supermarkt en ineens voelde ik het weer. Die onrust. Niet in mijn hoofd, maar lager. Veel lager. Het was alsof iemand een schakelaar had omgezet die ik zelf niet meer uit kon krijgen. Mijn vriendinnen grappen weleens over een ‘hoog libido’ of dat ze ‘altijd wel zin hebben’, maar wat ik voelde, ging daar ver aan voorbij. Het was een constant bonzend, tintelend gevoel dat me opvrat. Ik ben Fleur (34), getrouwd met de liefste man van de wereld, Jeroen. En toch was ik op dat moment in gedachten bij iedereen, behalve bij hem.
Jarenlang dacht ik dat ik gewoon gek was. Of nymfomaan. Jeroen deed zijn best, echt waar. In het begin van onze relatie vond hij het fantastisch, zo’n vrouw die hem elke avond (en ochtend, en middag) besprong. Maar na vijf jaar huwelijk en twee drukke banen, zag ik de wanhoop in zijn ogen als ik hem voor de derde keer die week wakker maakte. Hij was moe. Hij wilde gewoon lepeltje-lepeltje liggen en Netflix kijken. Ik wilde dat ook – emotioneel gezien – maar mijn lichaam schreeuwde om ontlading. Het was geen geilheid in de romantische zin; het was pure, rauwe spanning die eruit moest.
Ik ben gaan Googelen. Nachtenlang. Uiteindelijk stuitte ik op de term PSAS, ofwel Persistent Sexual Arousal Syndrome. Vrouwen die continu, ongewenst en zonder aanleiding fysiek opgewonden zijn. Het klonk heftig en medisch, maar de herkenning gaf me gek genoeg rust. Het lag niet aan mijn karakter, het was iets fysieks. Maar ja, die diagnose nam de drang niet weg. De kloof tussen mij en Jeroen werd groter. Ik werd prikkelbaar, snauwde tegen hem als hij ‘nee’ zei, en voelde me daarna direct schuldig. Ik hield zielsveel van hem, maar ik putte hem uit. En mezelf ook.
Op een avond, na weer een ruzie over ‘mijn eeuwige gezeur aan zijn hoofd’, wist ik dat er iets moest veranderen. Ik wilde mijn huwelijk niet opblazen, maar ik kon ook niet leven met die constante fysieke onrust. Via via hoorde ik verhalen over mensen die discretie zochten. Niet om hun partner te vervangen, maar om een specifiek deel van zichzelf te bevredigen dat thuis geen plek kreeg. Met trillende handen maakte ik een profiel aan op een datingsite. Geen foto, alleen een eerlijke tekst: ‘Vrouw met onuitputtelijke energie zoekt man die de uitdaging aankan’.
Binnen een dag had ik contact met Mark. Mark was geen gladde praatjesmaker, maar een sportieve man die in een vergelijkbaar schuitje zat: een vrouw met een zeer laag libido, terwijl hij barstte van de energie. Onze eerste date was in een hotellobby in Utrecht. We dronken koffie, praatten over onze gezinnen (ja, echt) en de klik was er meteen. Niet eens per se verliefdheid, maar een wederzijdse herkenning van ‘honger’.
Wat er daarna gebeurde, kan ik alleen omschrijven als thuiskomen in mijn eigen lijf. De middagen met Mark waren intens, bevrijdend en precies wat ik nodig had. Hij oordeelde niet over mijn drive; hij matchte die. Waar ik bij Jeroen altijd op de rem moest, kon ik bij Mark vol gas geven. Het effect thuis was bizar positief. Doordat ik mijn fysieke spanning bij Mark kwijt kon, kwam ik ’s avonds ontspannen thuis. Ik kon weer genieten van een avondje bankhangen met Jeroen, zonder dat die dwingende onrust tussen ons in stond. Ik was geduldiger, vrolijker en – ironisch genoeg – een betere echtgenote.
Natuurlijk, het is niet conventioneel. Sommigen zullen zeggen dat ik fout zit. Maar voor mij voelt het als overleven. Ik heb geaccepteerd dat mijn behoeften anders zijn dan het gemiddelde. Door die verantwoordelijkheid te nemen en het buiten de deur te zoeken, heb ik de druk van mijn huwelijk gehaald. Jeroen heeft zijn rust terug, en ik heb mijn balans gevonden. Soms is vreemdgaan niet het begin van het einde, maar juist de lijm die alles bij elkaar houdt.