Soms geloof je niet in toeval. Soms gebeuren dingen gewoon omdat ze moeten gebeuren. Jarenlang kabbelde mijn huwelijk voort als een rustige beek, tot die ene dinsdagmiddag alles op zijn kop zette. Was het het lot dat de pakketbezorger een fout maakte? Ik denk van wel.
Ik ben dol op mijn man, begrijp me niet verkeerd. We zijn al twaalf jaar samen, hebben twee fantastische kinderen en een huis waar we hard voor hebben gewerkt. Maar eerlijk is eerlijk: de sleur zat er flink in. Onze gesprekken gingen over boodschappenlijstjes en de voetbaltraining van de jongens, en de spanning in de slaapkamer was ver te zoeken. Ik voelde me meer ‘moeder van’ en ‘manager van het huishouden’ dan een begerenswaardige vrouw. Ik miste die vlinders, de bonzende hartslag, het gevoel dat iemand je echt ziet.
Een onverwachte wending
Op een regenachtige dinsdag werd er aangebeld. De pakketbezorger duwde een doos in mijn handen. “Voor nummer 34,” mompelde hij en was alweer weg. Ik woon op 32. Nummer 34 stond al maanden leeg, dacht ik, maar er bleek sinds kort een nieuwe bewoner te zijn. Nieuwsgierig en een tikkeltje verveeld besloot ik het pakketje zelf even langs te brengen. Ik liep door de regen naar de buren, belde aan en wachtte.
De deur zwaaide open en daar stond hij. Niet het type waar ik normaal op zou vallen – donker haar, een paar dagen stoppelbaard en doordringende, lachende ogen. “Ik geloof dat dit voor jou is,” stamelde ik, terwijl ik hem de doos overhandigde. Zijn vingers raakten de mijne even aan en ik voelde letterlijk een schokje. Hij lachte. “Ah, mijn nieuwe koffiemachine. Je bent mijn reddende engel. Kom je er een proberen als bedankje?”
Van koffie naar passie
Normaal zou ik nee zeggen. Ik had nog was liggen, ik moest koken, ik ben getrouwd. Maar iets in zijn blik hield me vast. “Graag,” hoorde ik mezelf zeggen. Binnen was het nog een chaos van verhuisdozen, maar de sfeer was direct intiem. We raakten aan de praat en het klikte bizar goed. Hij heette Mark, was net gescheiden en zocht naar een nieuwe start. Voor ik het wist, hadden we twee uur zitten praten over dromen, angsten en verlangens – onderwerpen die ik thuis al jaren niet meer had aangesneden.
Toen ik opstond om te gaan, stonden we ineens heel dicht bij elkaar in de gang. De spanning was om te snijden. Het was alsof het universum ons naar elkaar toe duwde. Hij boog zich voorover en kuste me. Geen voorzichtige kus, maar eentje vol passie en honger. En ik? Ik kuste terug. Op dat moment vergat ik alles: mijn huwelijk, de kinderen, mijn principes. Ik voelde me weer levend.
Het geheim als levenselixer
Die middag bleef het bij zoenen, maar we wisten allebei dat dit niet het einde was. In de weken die volgden, zochten we elkaar steeds vaker op. Kleine momentjes, gestolen uurtjes terwijl de kinderen op school zaten of mijn man aan het werk was. Het was spannend, stout en ongelooflijk opwindend.
Vreemd genoeg maakte het me thuis een leuker mens. Doordat ik bij Mark mijn ei kwijt kon en weer die intense, fysieke waardering voelde, was ik thuis geduldiger en vrolijker. Ik liep weer te zingen door het huis. Mijn man merkte op dat ik “straalde”, maar had geen idee waarom. Ik voelde me krachtig, alsof ik een geheim wapen had tegen de sleur.
Natuurlijk weet ik dat het risicovol is. De verhalen over de duivelsdriehoek – de man, de vrouw en de minnaar – lopen niet altijd goed af. Maar voor nu voelt dit niet als iets fouts. Het voelt als een cadeau van het lot. Alsof ik deze ontsnapping nodig had om mezelf niet volledig kwijt te raken in de rol van ‘de vrouw van’. Zolang ik deze twee werelden gescheiden kan houden, geniet ik met volle teugen van mijn hervonden vrouwelijkheid. Soms moet je het lot een handje helpen om weer gelukkig te worden.