Je bent getrouwd, hebt twee gezonde kinderen en een koophuis. Voor de buitenwereld lijkt het plaatje compleet, maar vanbinnen voel je een tochtgat dat maar niet dicht wil. Saskia (44) weet er alles van. Jarenlang cijferde ze zichzelf weg in een ‘praktisch huwelijk’, totdat één ijskoude winterdag haar ogen opende – en de deur naar een spannend nieuw leven op een kier zette.
Al zeventien jaar deel ik mijn leven met Jeroen. We zijn een geoliede machine, een team, zoals hij het zelf graag noemt. Maar als ik heel eerlijk ben, voelt ons huwelijk al jaren meer als een zakelijke partnerschap dan als een liefdesrelatie. Als ik hem vraag waarom hij van me houdt, zegt hij dingen als: “Omdat je de boel zo goed regelt” of “Omdat we samen alles hebben opgebouwd.” Nooit: “Omdat je ogen zo mooi sprankelen als je lacht” of “Omdat ik je mis als je er niet bent.”
De druppel in de sneeuw
Het dieptepunt – of achteraf gezien, het keerpunt – kwam afgelopen winter. Nederland was bedekt onder een dik pak sneeuw en code oranje was afgegeven. Ik was met onze jongste zoon op bezoek geweest bij familie en we strandden op het station. Geen trein reed meer. Bibberend van de kou belde ik Jeroen. Hij heeft een stevige leaseauto en was gewoon thuis.
“Kun je ons halen? We staan echt te verkleumen,” vroeg ik hoopvol.
Het antwoord aan de andere kant van de lijn was als een emmer ijswater. “Nou, liever niet, Sas. Het is hartstikke glad en ik word altijd zo zenuwachtig van jouw gecommentaar als ik rijd. Jullie moeten maar even wachten op de bus.”
Daar stond ik dan. Met een verkleumd kind en een man die liever droog op de bank bleef zitten dan zijn gezin te redden. Uiteindelijk deden we er drie uur over om thuis te komen, een ritje dat met de auto drie kwartier had geduurd. Jeroen had in die tussentijd niet één keer geappt om te vragen of het lukte.
Een onverwacht berichtje
Tijdens die eindeloze, koude busrit, terwijl mijn zoontje tegen me aan sliep, voelde ik me eenzamer dan ooit. Uit verveling en frustratie opende ik mijn telefoon. Ik scrolde doelloos door mijn berichten en zag ineens een pop-up van een oude bekende, Marc, een charmante leverancier die ik via mijn werk kende.
“Heftig weer buiten! Ik zag op het nieuws dat het treinverkeer platligt. Jij was toch onderweg vandaag? Hopelijk zit je er warmpjes bij?”
De tranen sprongen in mijn ogen. Een vage kennis toonde meer interesse in mijn welzijn dan de man met wie ik zeventien jaar getrouwd was. We raakten aan de praat. Eerst over het weer, daarna over werk, en al snel ging het dieper. Hij maakte grapjes, gaf me complimenten en luisterde écht. Voor het eerst in jaren voelde ik weer vlinders. Ik voelde me gezien.
De vonk die alles veranderde
Toen ik die avond eindelijk thuiskwam, zat Jeroen inderdaad op de bank. “Zo, dat duurde lang,” was zijn enige commentaar, zonder op te kijken van de tv. Vroeger zou ik boos zijn geworden, of verdrietig. Ik zou de confrontatie hebben gezocht, smekend om een beetje affectie. Maar nu voelde ik een vreemde rust.
Terwijl ik naar de keuken liep om thee te zetten, trilde mijn telefoon in mijn broekzak.
“Fijn dat je veilig thuis bent. Ik vond het gesprek net heel bijzonder. Slaap lekker straks, mooie vrouw.”
Een gloed verspreidde zich door mijn lijf die niets met de verwarming te maken had. Jeroen had me misschien in de kou laten staan, maar hij had me onbedoeld een duwtje in de rug gegeven richting iets wat ik al jaren miste: spanning, aandacht en begeerte.
Kiezen voor mezelf
In de weken daarna bloeide ik op. Het contact met Marc bleef, en via een discrete datingsite ontdekte ik dat er nog veel meer mannen waren die wél moeite voor me wilden doen. Het heeft mijn huwelijk paradoxaal genoeg leefbaarder gemaakt. Ik zit niet meer te wachten op dat ene complimentje van Jeroen dat toch niet komt. Ik haal mijn eigenwaarde en mijn plezier nu ergens anders vandaan.
Ik weet niet waar dit schip strandt en of ik bij Jeroen blijf. Maar één ding weet ik wel: ik ben geen slachtoffer meer van mijn eigen eenzame huwelijk. Ik ben weer een vrouw die leeft, geniet en begeerd wordt. En dat warme gevoel pakt niemand me meer af.