Het moment dat je ontdekt dat je vriend regelmatig porno kijkt, kan voelen als een ijskoude douche. Is mijn lijf niet goed genoeg? Verveelt hij zich bij mij? Ik worstelde maanden met deze vragen, totdat ik besefte dat zijn digitale vluchtgedrag mij juist de toestemming gaf waar ik onbewust naar zocht.
Het was een dinsdagavond zoals er zoveel zijn. Mark zat met zijn rug naar me toe achter zijn laptop, koptelefoon op, zogenaamd ‘nog even wat mails wegwerken’. Ik liep de kamer binnen om te vragen of hij nog thee wilde, en zag in de reflectie van het raam precies waar hij mee bezig was. Geen mails, geen Excel-sheets, maar een video die weinig aan de verbeelding overliet. Ik trok me stilletjes terug, mijn hart bonzend in mijn keel. Niet van opwinding, maar van een knagende onzekerheid. Waarom had hij dat nodig, terwijl ik twee meter verderop op de bank zat?
De stille concurrentie
In de weken die volgden, begon ik op eieren te lopen. Elke keer als hij zijn telefoon pakte of ‘even naar boven’ ging, vroeg ik me af of hij weer naar hen keek. De vrouwen met de perfecte lichamen, de onrealistische scenario’s, de tomeloze passie die in onze slaapkamer al een tijdje op een laag pitje stond. Ik voelde me, eerlijk gezegd, ingeruild voor pixels. Het deed pijn. Ik probeerde het te compenseren door mijn best te doen: nieuwe lingerie, spontane initiatieven, maar het leek alsof hij in een andere wereld leefde. Zijn wereld. Een wereld waar ik geen toegang tot had.
Ik las op forums dat het ‘normaal’ is. “Alle mannen doen het,” schreven vrouwen op VIVA en Reddit. “Het betekent niks.” Maar voor mij betekende het wel iets. Het betekende dat er een leegte was tussen ons. Een leegte die hij opvulde met virtuele beelden. En het wrange was: hij leek er tevreden mee. Hij had zijn fix, zijn momentje voor zichzelf. Maar waar liet dat mij?
Van slachtoffer naar speler
De omslag kwam op een avond dat hij weer ‘aan het werk’ was. Ik zat alleen beneden met een glas wijn en voelde ineens geen verdriet meer, maar een soort opstandige helderheid. Als hij het recht had op zijn eigen geheime wereldje vol spanning en fantasie, waarom ik dan niet? Waarom zat ik hier te wachten tot hij weer ‘beschikbaar’ was, terwijl ik zelf ook behoeftes had? Behoefte aan aandacht, aan spanning, aan het gevoel dat iemand écht naar me kijkt en me begeert. Niet als de vrouw die de was doet, maar als vrouw.
Ik realiseerde me dat monogamie in de praktijk voor hem betekende: Ik bij jou, en ik bij mijn beeldscherm. Dat voelde oneerlijk. Ik besloot dat ik niet langer de afwachtende partij wilde zijn. Ik wilde die vlinders weer voelen, die zenuwachtige opwinding van iets nieuws. Niet via een beeldscherm waar ik passief naar keek, maar in het echt. Of in ieder geval: met échte mensen.
Een nieuw soort spanning
Ik begon voorzichtig om me heen te kijken. Eerst gewoon online, het lezen van verhalen van anderen, het ontdekken dat ik lang niet de enige vrouw was die zich verwaarloosd voelde in een ‘prima’ relatie. Het idee dat ik ook een geheim kon hebben, gaf me onverwacht veel energie. In plaats van te mokken over zijn pornogebruik, begon ik mijn eigen fantasieën serieus te nemen. Ik realiseerde me dat spanning niet iets is wat je krijgt, maar wat je neemt.
Het veranderde de dynamiek thuis compleet. Doordat ik niet meer claimerig aan hem hing voor bevestiging, werd ik zelfverzekerder. Ik had nu immers mijn eigen ‘ding’, mijn eigen spannende wereldje in mijn hoofd (en misschien wel daarbuiten). Toen Mark die zaterdagavond weer eens vroeg wegdook achter zijn laptop, voelde ik geen steek van jaloezie meer. Ik glimlachte, pakte mijn eigen telefoon en dacht: Geniet jij maar van je film, schat. Ik ga op zoek naar mijn eigen hoofdrolspeler.
Het klinkt misschien controversieel, maar zijn obsessie met porno heeft mijn ogen geopend. Het heeft me doen inzien dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk en onze eigen opwinding. Soms moet je, om de sleur te doorbreken, durven te accepteren dat de perfecte relatie niet bestaat, maar dat een spannend leven wel degelijk binnen handbereik ligt. Zolang je maar durft te kiezen voor wat jij nodig hebt.