Na meer dan vijftien jaar huwelijk dacht ik eerlijk gezegd dat ik wel wist hoe mijn leven eruit zou zien: voorspelbaar, veilig, lief, maar soms ook een beetje kleurloos. Twee jaar geleden, op een avond dat mijn man laat werkte en de kinderen op hun kamers zaten, scrolde ik doelloos op mijn telefoon. Via via belandde ik op een discretedatingsite voor mensen die – net als ik – officieel “bezét” zijn, maar toch iets missen. Uit nieuwsgierigheid maakte ik een profiel aan, half giechelend achter mijn scherm, ervan overtuigd dat ik er na een paar dagen wel genoeg van zou hebben.
De eerste stap buiten de lijntjes
In het begin voelde het vooral onschuldig: een paar anonieme berichtjes, wat flirten, een paar foto’s waarbij ik meer aandacht besteedde aan mijn lippenstift dan ik in jaren had gedaan. Toch merkte ik dat er iets in mij wakker werd, iets wat lang had geslapen onder laagjes was, werk en het constante rennen van agenda naar agenda.
De eerste ontmoetingen vielen vaak tegen: ongemakkelijke koffies, mannen die heel anders waren dan op hun foto of meteen te snel wilden gaan. Meestal bleef het bij één afspraak, een beleefd afscheid en daarna stilte. Maar zelfs dat, het idee dat iemand zich had aangekleed om mij te zien, maakte dat ik mezelf ineens weer als vrouw zag in plaats van alleen als moeder, collega of “schat, heb je de was al aangezet?”.
Een kort maar intens verhaal
Na een paar mislukte dates ontmoette ik iemand met wie het wél meteen klikte. Geen grote filmkus in de regen, maar een rustig gesprek aan een veel te kleine tafel in een anoniem café. We praatten uren over alles wat er níet meer werd besproken thuis: dromen, verlangens, twijfels, wat het met je doet als je vooral functioneert in plaats van leeft.
Die eerste fling duurde een paar maanden. We zagen elkaar overdag, op momenten dat ik normaal in de supermarkt had kunnen lopen. Als ik naar huis reed na zo’n ontmoeting, zette ik de radio harder dan normaal en zong ik mee, vals maar uitbundig. Ik voelde me lichter, alsof iemand me een extra laagje huid had gegeven waardoor alles sterker binnenkwam.
Toen het uitging – omdat hij het toch niet langer emotioneel kon combineren met zijn eigen gezin – heb ik gehuild, maar niet om hem alleen. Ik rouwde vooral om de versie van mezelf die ik bij hem had ontdekt: speels, vrouwelijk, ongeremd eerlijk. Ik was doodsbang dat ik die kant weer kwijt zou raken.
Het avontuur dat bleef
Een paar maanden later leerde ik via dezelfde site iemand anders kennen. Geen gladde praatjes, geen drama, maar een rustig, bijna verlegen bericht: “Je glimlach op die foto… je ziet eruit alsof je ooit vergeten bent hoe mooi je bent, en het nu weer langzaam aan het ontdekken bent.” Die ene zin raakte me harder dan ik wilde toegeven.
We spreken inmiddels al acht maanden af. Geen hysterisch soapverhaal, maar een constante stroom van berichtjes, stiekeme glimlachjes naar mijn telefoon en zorgvuldig geplande momenten samen. Ik weet precies welke dagen hij “sport” en wanneer ik “lang op kantoor ben”, en hoe we die leugentjes om bestwil tussen de rest van ons leven vlechten. Het is misschien moreel ingewikkeld, maar praktisch bizar goed georganiseerd.
Wat we hebben, is niet alleen seks – al is die beter dan ik in jaren heb gehad. Het is ook de manier waarop hij luistert als ik vertel dat ik soms het gevoel heb dat ik thuis meer manager dan partner ben. De manier waarop hij vraagt hoe een belangrijke meeting is gegaan, en écht doorvraagt als ik zeg dat het “wel oké” was. Bij hem mag ik weer even alleen maar vrouw zijn, zonder boodschappenlijst in mijn hoofd.
Wat het met mijn huwelijk deed
Het gekke – en misschien ook wel controversiële – is dat mijn leven sinds dit avontuur op veel vlakken juist rustiger en gelukkiger voelt. Ik ben thuis milder. Waar ik vroeger kon ontploffen om rondslingerende schoenen of vergeten afspraken, haal ik nu vaker diep adem en laat ik dingen makkelijker los. Mijn man merkt dat ik vrolijker ben, meer grapjes maak, vaker initiatief neem voor een etentje of een wandeling met z’n tweeën.
Nee, hij weet niet waarom die omslag er is. En natuurlijk schuurt dat. Er zijn momenten dat ik naar hem kijk en denk: als je wist waar deze nieuwe zachtheid vandaan komt, zou je me dan nog zo aankijken? Tegelijkertijd voel ik dat dit dubbele leven mij juist een soort evenwicht geeft. Alsof ik een ontbrekend puzzelstukje heb gevonden dat niet bedoeld was om thuis te leggen, maar dat wél maakt dat de rest van het plaatje rustiger oogt.
Ik ben me er pijnlijk van bewust dat één persoon je simpelweg niet alles kan geven wat je ooit nodig zult hebben. Niet emotioneel, niet fysiek, niet op het gebied van spanning, avontuur of bevestiging. In plaats van die verwachting krampachtig op mijn man te blijven projecteren, heb ik – hoe krom het ook klinkt – een deel buiten de relatie neergelegd.
Vervuld, maar niet zonder twijfel
Sinds ik dit geheime deel van mijn leven heb, voel ik me energieker. Ik sta ’s ochtends eerder op, besteed weer aandacht aan mijn kleding, smeer lippenstift op voor ik naar buiten stap, ook als ik “alleen maar” naar de supermarkt ga. Het is alsof ik mezelf weer terugzie in de spiegel, niet alleen als iemand anders’ vrouw of moeder, maar als de versie van mij die ooit verliefd werd, durfde te flirten en groot durfde te dromen.
Betekent dit dat alles simpel is? Absoluut niet. Er zijn avonden waarop ik in bed lig naast mijn man en me afvraag hoe lang ik dit zo kan volhouden. Momenten waarop een onschuldig appje van mijn minnaar binnenkomt terwijl we met z’n allen aan tafel zitten, en ik mijn telefoon moet omdraaien omdat mijn wangen rood worden. Schuldgevoel en geluk lopen soms pijnlijk hand in hand.
Toch kan ik niet ontkennen dat dit avontuur, hoe tegenstrijdig ook, iets in mij heeft geheeld. Ik voel me meer voldaan, meer mezelf, minder gevangen in het idee dat ik me volledig moet schikken in één rol en één vorm van liefde. Het is geen pleidooi voor vreemdgaan, geen handleiding, geen excuus. Het is simpelweg mijn realiteit op dit moment.
Wat de toekomst brengt, weet ik niet. Misschien komt er een dag dat ik eerlijk moet zijn, of dat ik zelf besluit te stoppen omdat de spanning te zwaar gaat wegen. Voor nu weet ik alleen dat dit dubbele leven – hoe onhandig, geheim en misschien verwerpelijk het ook klinkt – ervoor zorgt dat ik niet meer overleef, maar weer echt lééf. En dat voel je in alles terug: in mijn lach, in mijn geduld, in hoe ik ’s avonds het licht uitdoe met het gevoel dat ik niet meer compleet ben kwijtgeraakt in mijn eigen leven